Berlin, Reichstag, Erˆffnung

Clara Zetkin: Fascism Must Be Defeated! (English & Greek)

On the 30th of August 1932, amidst the worst crisis of the capitalist system the world had thus far faced and in the shadow of the rising Nazi power, Clara Zetkin - German Marxist and member of the Communist Party of Germany (KPD) – opened what would become the last session of the Reichstag (Germany’s parliament). As the oldest member of the assembly she was its chairwoman and had the right to an opening speech. She used her speech to call for all working and oppressed people to not let political differences divide them and to unite to smash the fascist threat and move towards a socialist revolution to overthrow the bourgeoisie. She called for the overthrow of the bourgeois government, for its complicity in the Nazi’s rise, its violation of the German constitution, and its absolute impotence in the face of the horrors of the Great Depression. Despite being nearly blind, unable to walk (she had to be carried to the podium), and in the face of Nazi threats that they would assassinate her if she spoke, Comrade Zetkin gave an impassioned speech outlining the strategy of the “United Front of all workers in order to turn back fascism”.

The workers movement did not to succeed in turning back the Nazi threat. By January what would be called the “Machtergreifung” (seizure of power) took place: President Hindenburg appointed Adolf Hitler as Chancellor of Germany on 30 January 1933. The Reichstag was dissolved. The Communist Party was banned. Its members either went underground, into exile, or were tortured and murdered. The organisations of the working class were annihilated. Nearly a hundred of the non-Nazi members of the Reichstag were hunted down and killed.

Clara Zetkin fled to Moscow, were she died in June. In a period of a little over a decade Germany went from a country on the brink of working class communist revolution to a Nazi dictatorship which would bring war and genocide to all of Europe.

Below is the text of her speech, as recorded in the Reichstag’s minutes and published in the International Publishers collection of Zetkin’s selected writings and speeches. Perhaps after reading them you, like I, will see their profound relevance for today’s struggles against capitalism.

GREEK TRANSLATION by Christos Chrysanthopoulos (Χρήστος Χρυσανθόπουλος) below English translation.

GERMAN AUDIO RECORDING of Clara Zetkin’s speech is available at Archive.org.

-  -  -  -

Fascism Must Be Defeated

The Opening Address of
The Honorary President
Of the Reichstag

Ladies and gentlemen! The Reichstag is meeting in a situation in which the crisis of collapsing capitalism is showering the broad laboring masses of Germany with a hailstorm of the most terrible suffering. The millions of unemployed, who are starving either with or without the beggar’s allowance of social welfare, will be joined by additional millions during the autumn and winter. Increased hunger is also the fate of all the other people who happen to be on social welfare. Given their low wages, those who are still working cannot replace the muscular and nervous energy which the ever-increasing rationalization of industry is extracting from them nor can they, of course, have their cultural needs met. The restrictions on collective bargaining and labor mediation boards will further depress the already depressed wages. Growing numbers of artisans and small tradesmen as well as small and middling peasants are being ruined. The collapse of the economy and shrinking of the subsidies for cultural activities are destroying the economic basis of existence for all those who work with their minds. The field of activity for their knowledge is constantly narrowing. The conflagration which has been set off in the East (and which is being fanned mightily by the West, in part, in order to destroy the Soviet Union and its Socialist construction) could eventually cause a destruction and horror in Germany which could pale the havoc wrought by the last world war.

The political power in Germany has been seized at this time by a Presidial Cabinet which was formed by the exclusion of the Reichstag as the servant of trustified monopoly capitalism and big agriculture and whose driving force consists of the Reichswehr generals. (Communist delegates’ shouts of “very good”).

In spite of the omnipotence of the Presidial Cabinet, it has until now totally failed in both its domestic and foreign policy. Its domestic policy is distinguished, like that of its predecessors, by emergency legislation which creates emergencies by increasing the emergencies which already exist.

At the same time, the Cabinet impugns the right of the masses to combat this suffering. For the government, those in need consist of big landlords, bankrupt industrialists, big bankers, shipyard owners and unscrupulous speculators. Its tax, tariff and trade policies take from the broad strata of the working population in order to reward the small special interest groups. It worsens the crisis by putting restrictions on consumption as well as on import and export goods. Its foreign policy harms the interests of the working people (Communist shouts of “very true”). It is guided by imperialist designs and allows Germany to waver irresolutely and dilettantishly between unabashed subservience and sabre-rattling, and attitude which makes Germany more and more dependent upon the great powers of the Versailles Treaty. (Communist shouts of “very true”). Such a policy damages its relationship with the Soviet Union, the one state which by its honest peace policy and its economic rise, constitutes a support for the German working class (Communist shouts of “how true!”).

The Presidial Cabinet bears full responsibility for the assassinations of the past weeks because of its lifting of the uniform ban on the Nazi Storm Troopers (SA) and its beneficent attitude towards the fascist civil war units. It tries in vain to make people forget about its moral and political guilt by its strife with its allies over the distribution of state power, but the spilled blood will tie it forever to the fascist assassins.

The impotence of the Reichstag and the omnipotence of the Presidial Cabinet are symbolic of the decline of bourgeois liberalism and the collapse of the system of production. This decay can also be detected with the reformist Social-Democracy, which both in theory and practice stands upon the rotten ground of the bourgeois social system. The policy of the Papen-Schleicher Government is merely the undisguised continuation of the Bruning Government (that had been tolerated by the Social Democrats) which had, in turn, been preceded by the example-setting policy of the Social-Democrats. (Communist shouts of “very good”). The policy of “the lesser evil” strengthens the feeling of power of the reactionary forces and its supposed to create the greatest of all evils: the passivity of the masses. They are persuaded not to make any use of their full power outside of Parliament. Thus the significance of Parliament for the class struggle of the proletariat is also diminished. If Parliament today, within limits, can be used for the workers’ struggle, it is only because it has the support of the powerful masses outside of its walls.

Before the Reichstag can take issue with the special questions of the day, it must address itself to its central task: The toppling of the Reich’s government which, in violation of the constitution, threatens to push aside the Reichstag completely. The Reichstag could indict the Reich’s President and the Reich’s Ministers for violations of the constitution and in case of further violations to take them before the State Court at Leipzig. To take them before this high court, however, would be to accuse the devil before his grandmother. (Shouts of “very true” and applause on the part of the Communist delegates).

It is obvious, of course, that a parliamentary decision will not be able to break a power which is based on the Reichswehr and all the other supporting agencies of the bourgeois state as well as the terror of the fascists, the cowardice of bourgeois liberalism and the passivity of large sections of the proletariat. The topping of the government in the Reichstag can only be a signal for the mobilization and seizure of power by the broad masses outside of Parliament. (Communist shouts of “very true”). The aim in this battle must be to employ the full weight of the economic and social accomplishments of the workers as well as their great numbers.

The battle must be fought particularly in order to defeat fascism, which intends to destroy with blood and iron all class expressions of the workers. Our enemies know very well that the least amount of strength of the proletariat is derived from the number of parliamentary seats. Its strength rather is anchored in its political, trade union and cultural organizations.

The example of Belgium shows the workers, that even during the severest economic depression, a mass strike proves an effective weapon, provided that its usage is backed up by the determination and willingness to sacrifice of the masses who do not shrink from enlarging the battle and using force to repel the forces united by the enemy. (Shouts of “very true” by the Communist delegates). The extraparliamentary muscle-flexing of the working class, however, must not be limited to the toppling of a government which has violated the constitution. It must go beyond the goal of the moment to prepare itself for the overthrow of the bourgeois state and its basis which is the capitalist system. All attempts to alleviate the crisis while the capitalist system still prevails can only worsen the disaster. Intervention by the state has failed because the bourgeois state does not control the economy, but the capitalist economy controls the state. (Shouts of “very true” from the Communist deputies). As the power apparatus of the possessing class, it can only operate to its advantage and at the expense of the producing and consuming masses. A planned economy on the basis of capitalism is a contradiction in terms. Such attempts are all defeated by the private ownership of the means of production. A planned economy is only possible once the private ownership of the means of production has been abolished. The way to overcome the economic crises and all threats of imperialist wars is solely by the proletarian revolution (shouts of “bravo” by the Communists) which will do away with the private ownership of production and thus guarantee a planned economy.

The great world historical proof of all of this happens to be the Russian Revolution. It has demonstrated that the workers possess the strength to defeat all of its enemies, the capitalists in its own country and the imperialist robbers from abroad. It has torn up slave treaties like the Treaty of Versailles. (Shouts of “very true” by the Communists).

The Soviet state has also confirmed the fact that the workers possess the maturity to construct a new economic system in which a higher economic development of society can occur without devastating crises because the cause of anarchic method of production has been destroyed – the private ownership of the means of production.

The fight of the laboring masses against the disastrous suffering of the present is, at the same time, the fight for their full liberation. The glances of the masses must be steadily directed towards this luminous goal which must not be shrouded by the illusion of a liberating democracy. The masses must not allow themselves to be frightened by the brutal use of force by which capitalism seeks its survival in the form of new world wars and fascist civil strife.

The most important immediate task is the formation of a United Front of all workers in order to turn back fascism (Communist shouts of “very true”) in order to preserve for the enslaved and exploited, the force and power of their organization as well as to maintain their own physical existence. Before this compelling historical necessity, all inhibiting and dividing political, trade union, religious and ideological opinions must take a back seat. All those who feel themselves threatened, all those who suffer and all those who long for liberation must belong to the United Front against fascism and its representatives in government. The self-assertion of the workers vis-à-vis fascism is the next indispensible prerequisite for the United Front in the battle against crises and imperialist wars and their cause, the capitalist means of production. The revolt of millions of laboring men and women in Germany against hunger, slavery, fascist murder and imperialist wars is an expression of the indestructible destiny of the workers of the entire world. This international community of fate must become an iron fighting community which connect them to the vanguard of their brothers and sisters in the Soviet Union. The strikes and revolts in various countries are flaming signs which tell the fighters in Germany that they do not stand alone. Everywhere the disinherited and oppressed people are beginning to move towards a seizure of power. The United Front of workers, which is also constituting itself in Germany, must not lack the millions of women, who still bear the chains of sex slavery (Communist shouts of “very good”), and are therefore exposed to the most oppressive class slavery. The youths that want to blossom and mature must fight in the very front ranks. Today they face no other prospects but blind obedience and exploitation in the ranks of the obligatory Labor Service. All those who work with their minds and augment the prosperity and culture by their knowledge and diligence, but who in today’s bourgeois society have become superfluous, also belong in this United Front. Those who, as salary and wage slaves, are tribute-paying dependents of capitalism and simultaneously constitute preservers and victims of capitalism, also belong in the United Front.

I am opening this Congress in the fulfillment of my duties as honorary president and in the hope that despite my current infirmities, I may yet have the fortune to open as honorary president of the first Soviet Congress of a Soviet Germany.

(“Minutes of the Reichstag During the VI Electoral Period, 1932”, Volume 454, Berlin 1932, pp.1-3)
pp. 170-175

-  -  -  -

Further Reading:

Elizabeth Schulte, “A Woman’s Place is in the Revolution“.

John Riddell, “Clara Zetkin’s Struggle for the United Front“.

Leon Trotsky, “Fascism: What It Is and How To Fight It“, August 1933.

-  -  -  -

GREEK TRANSLATION by Christos Chrysanthopoulos (Χρήστος Χρυσανθόπουλος)

Κλάρα Τσέτκιν: Ο Φασισμός πρέπει να νικηθεί!

Στις 30 Αυγούστου του 1932, εν μέσω της χειρότερης κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος που είχε αντιμετωπίσει ο κόσμος μέχρι τότε και στη σκιά της αύξησης της ναζιστικής εξουσίας, η Κλάρα Τσέτκιν-Γερμανίδα μαρξίστρια και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας (KPD)-άνοιξε την τελευταία συνεδρίαση του Ράιχσταγκ (Βουλή της Γερμανίας). Ήταν πρόεδρος και είχε το δικαίωμα να κάνει την εναρκτήρια ομιλία, ως το παλαιότερο μέλος της ολομέλειας. Σ’ αυτή της την ομιλία κάλεσε όλους τους εργαζόμενους και τον καταπιεσμένο λαό, να μην αφήσουν τις πολιτικές διαφορές που τους χωρίζουν να τους εμποδίσουν και να ενωθούν για να συνθλίψουν την φασιστική απειλή κατευθυνόμενοι προς μια σοσιαλιστική επανάσταση για την ανατροπή της αστικής τάξης. Έκανε έκκληση για την ανατροπή της αστικής κυβέρνησης, μίλησε για τη συνενοχή της στην άνοδο των Ναζί, την παραβίαση του συντάγματος της Γερμανίας, και την απόλυτη ανικανότητα της να αντιμετωπίσει τις όψεις της φρικτής παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης. Παρά το γεγονός ότι ήταν σχεδόν τυφλή, ανίκανη να περπατήσει (χρειάστηκε να την μεταφέρουν στο βήμα), και απέναντι στις ναζιστικές απειλές για τη ζωή της σε περίπτωση που μιλούσε, η συντρόφισσα Τσέτκιν έδωσε μια παθιασμένη ομιλία που σκιαγραφεί τη στρατηγική δημιουργίας ενός “Ενιαίου Μετώπου εργαζομένων, προκειμένου να ηττηθεί ο φασισμός “.

Το εργατικό κίνημα δεν κατάφερε να καταστείλει τη ναζιστική απειλή. Μέχρι τον Ιανουάριο κατελήφθη η εξουσία, πραγματοποιήθηκε το λεγόμενο “Machtergreifung”: ο Πρόεδρος Χίντενμπουργκ διόρισε τον Αδόλφο Χίτλερ καγκελάριο της Γερμανίας, στις 30 Ιανουαρίου 1933. Το Ράιχσταγκ διαλύθηκε. Το Κομμουνιστικό Κόμμα πέρασε στην παρανομία. Τα μέλη του είτε κρύφτηκαν, είτε εξορίστηκαν, είτε βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν. Οι οργανώσεις της εργατικής τάξης είχαν εκμηδενιστεί. Σχεδόν εκατό μέλη του Ράιχσταγκ, που δεν ήταν μέλη των Ναζί, κυνηγήθηκαν και δολοφονήθηκαν.

Η Κλάρα κατέφυγε στη Μόσχα και πέθανε τον Ιούνιο. Σε λιγότερο από μια δεκαετία η Γερμανία μετατράπηκε, από μια χώρα στα πρόθυρα της κομμουνιστικής επανάστασης της εργατικής τάξης, σε μια Ναζιστική δικτατορία που επέφερε πόλεμο και γενοκτονίες σε όλη την Ευρώπη.

Παρακάτω παρατίθεται το κείμενο της ομιλίας της, όπως καταγράφεται στα πρακτικά του Ράιχσταγκ και δημοσιεύτηκε σε μια συλλογή από επιλεγμένα κείμενα και ομιλίες της Τσέτκιν.

- – -

Ο Φασισμός πρέπει να νικηθεί

Εναρκτήρια ομιλία της Επίτιμης Πρόεδρου του Ράιχσταγκ

Κυρίες και κύριοι! Το Ράιχσταγκ συνεδριάζει σε μια περίοδο όπου η κρίση και η κατάρρευση του καπιταλισμού κατακλύζει τις πλατιές εργατικές μάζες της Γερμανίας με μια θύελλα από τα πιο φοβερά δεινά. Τα εκατομμύρια των ανέργων, οι οποίοι πεθαίνουν από την πείνα με ή χωρίς το επίδομα ζητιανιάς της κοινωνικής πρόνοιας, θα ενισχυθεί από μερικά ακόμα εκατομμύρια κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα. Η πείνα είναι επίσης η τύχη που περιμένει όλους όσους τυχαίνει να βρίσκονται στην κοινωνική πρόνοια. Εξ’ αιτίας των χαμηλών μισθών τους, εκείνοι που εξακολουθούν να εργάζονται δεν μπορούν να αναπληρώσουν τη μυϊκή και ηθική ενέργεια που τους αποσπάται από τον ολοένα αυξανόμενο εξορθολογισμό της βιομηχανικής παραγωγής ούτε μπορούν, φυσικά, να ικανοποιήσουν τις πολιτιστικές τους ανάγκες. Οι περιορισμοί στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τα συμβούλια  διαμεσολάβησης εργατικού δυναμικού θα συμπιέσουν περαιτέρω τους ήδη υποβαθμισμένους μισθούς. Αυξανόμενος είναι και ο αριθμός τεχνιτών και μικροεπαγγελματιών, καθώς και μικρών και μεσαίων αγροτών που βρίσκονται στα πρόθυρα κατάρρευσης. Η κατάρρευση της οικονομίας και η συρρίκνωση των επιδοτήσεων για πολιτιστικές δραστηριότητες καταστρέφουν την οικονομική βάση της ύπαρξης του δημιουργικού δυναμικού. Το πεδίο εφαρμογής των γνώσεων του συνεχώς μικραίνει. Η ανάφλεξη που έχει ξεκινήσει στην Ανατολή (που προκλήθηκε ισχυρά από τη Δύση, εν μέρει, προκειμένου να καταστρέψει τη Σοβιετική Ένωση και την σοσιαλιστική οικοδόμηση της) θα μπορούσε να προκαλέσει τελικά καταστροφή και τρόμο στη Γερμανία, η οποία έχει ανοιχτά τα τραύματα του ολέθρου που προκάλεσε ο τελευταίος παγκόσμιος πόλεμος.

Η πολιτική εξουσία της Γερμανίας έχει καταληφθεί, αυτή τη στιγμή, από ένα Υπουργικό Συμβούλιο, το οποίο διαμορφώθηκε από τον αποκλεισμό των μελών του Ράιχσταγκ και είναι πιστός υπηρέτης του μονοπωλιακού καπιταλισμού και των μεγαλοτσιφλικάδων, του οποίου η κινητήρια δύναμη αποτελείται από στρατηγούς του Reichswehr*. (φωνές Κομμουνιστών αντιπροσώπων “πολύ καλά”).

Παρά την παντοδυναμία του, το Υπουργικό Συμβούλιο, έχει μέχρι σήμερα αποτύχει πλήρως τόσο στην εγχώρια όσο και στην εξωτερική του πολιτική. Η εσωτερική του πολιτική χαρακτηρίζεται, όπως και εκείνη των προκατόχων του, από νομοθεσίες έκτακτου ανάγκης που προκαλούνται αυξάνοντας τις έκτακτες ανάγκες που ήδη υπάρχουν.

Ταυτόχρονα, το Υπουργικό Συμβούλιο, προσβάλλει το δικαίωμα των μαζών για την καταπολέμηση αυτής της δυστυχίας. Για την κυβέρνηση, οι ομάδες που χρήζουν βοήθειας και ανάγκης, αποτελούνται από μεγάλους γαιοκτήμονες, χρεωκοπημένους βιομήχανους, μεγαλοτραπεζίτες, ιδιοκτήτες ναυπηγείων και ασυνείδητους κερδοσκόπους. Οι φορολογικές, δασμολογικές και εμπορικές επιβαρύνσεις λαμβάνονται από τα πλατιά στρώματα του εργαζόμενου λαού, ώστε να ανταμειφθούν οι μικρές ομάδες ειδικών συμφερόντων. Επιδεινώνει την κρίση βάζοντας περιορισμούς στην κατανάλωση, καθώς και στην εισαγωγή και εξαγωγή προϊόντων. Η εξωτερική του πολιτική βλάπτει τα συμφέροντα των εργαζομένων (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»). Αυτή καθοδηγείται από τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και επιτρέπει στη Γερμανία να αμφιταλαντεύεται μεταξύ έλλειψης αποφασιστικότητας και ερασιτεχνισμού ανάμεσα στην αμετανόητη δουλοπρέπεια και διάθεση εκδίκησης, μια στάση που καθιστά τη Γερμανία όλο και περισσότερο εξαρτώμενη από τις μεγάλες δυνάμεις της Συνθήκης των Βερσαλλιών (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»). Μια τέτοια πολιτική ζημιώνει τη σχέση μας με τη Σοβιετική Ένωση, η οποία είναι ένα κράτος με έντιμη πολιτική ειρήνη και οικονομική άνοδο και αποτελεί ένα στήριγμα για τη γερμανική εργατική τάξη (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «πόσο αλήθεια!»).

Το Υπουργικό Συμβούλιο φέρει την πλήρη ευθύνη για τις δολοφονίες των τελευταίων εβδομάδων, λόγω της άρσης της ενιαίας απαγόρευσης των ναζιστικών ομάδων, όπως η Storm Troopers (SA)** και της ευεργετικής στάσης του απέναντι στις εμφυλιοπολεμικές πολιτικές των φασιστικών ομάδων. Προσπαθεί μάταια να πείσει το λαό να ξεχάσει την ηθική και πολιτική του ενοχή σχετικά με τη διαμάχη των συμμάχων για τη διανομή της κρατικής εξουσίας, αλλά το χυμένο αίμα θα το συνδέει για πάντα με τους φασίστες δολοφόνους.

Η ανικανότητα του Ράιχσταγκ και η παντοδυναμία του Υπουργικού Συμβουλίου συμβολίζουν την παρακμή του αστικού φιλελευθερισμού και της κατάρρευσης του συστήματος παραγωγής. Αυτή δε η φθορά μπορεί επίσης να ανιχνευθεί στη ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατία, που τόσο στη θεωρία όσο και στη πράξη αντιπροσωπεύει τον πιο σάπιο λόγο του αστικού κοινωνικού συστήματος. Η Papen-Schleicher*** πολιτική της κυβέρνησης είναι απλώς η απροκάλυπτη συνέχιση της κυβερνητικής πολιτικής του Bruning (με την ανοχή των σοσιαλδημοκρατών), της οποίας, είχε με τη σειρά της προηγηθεί ο παραδειγματικός καθορισμός της πολιτικής των σοσιαλδημοκρατών. (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «πολύ καλή»). Η πολιτική του «μικρότερου κακού» ενισχύει την αίσθηση ισχύος των αντιδραστικών δυνάμεων και τις προϋποθέσεις να δημιουργηθεί το μεγαλύτερο από όλα τα δεινά: η αδράνεια των μαζών. Έχουν πειστεί να μην κάνουν καμία χρήση της πλήρους ισχύος τους, εκτός του Κοινοβουλίου. Έτσι, η σημασία του Κοινοβουλίου για την ταξική πάλη του προλεταριάτου είναι επίσης μειωμένη. Αν το Κοινοβούλιο σήμερα, εντός των ορίων, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον αγώνα των εργαζομένων, είναι μόνο επειδή έχει την υποστήριξη των ισχυρών μαζών έξω από τα τείχη του.

Πριν το Ράιχσταγκ θέσει νέα ζητήματα με τις ειδικές ερωτήσεις της ημέρας, θα πρέπει ν’ αναχθεί σε κεντρικό του ζήτημα: Η ανατροπή της κυβέρνησης του Ράιχ, η οποία, κατά παράβαση του συντάγματος, απειλεί να παραγκωνίσει το Ράιχσταγκ εντελώς. Το Ράιχσταγκ θα μπορούσε να κατηγορήσει τον Πρόεδρο και τους υπουργούς του Ράιχ για παραβίαση του συντάγματος και οι περαιτέρω αποφάσεις να ληφθούν ενώπιον του Κρατικού Δικαστηρίου της Λειψίας. Ωστόσο, αν τους οδηγούσαν ενώπιον αυτού του ανώτατου δικαστηρίου, θα ήταν σαν να κατηγορούσαν το διάβολο ενώπιον της γιαγιάς του (χειροκροτήματα και φωνές «μεγάλη αλήθεια» από την πλευρά των Κομμουνιστών εκπροσώπων).

Είναι προφανές, βέβαια, ότι μια κοινοβουλευτική απόφαση δεν θα είναι σε θέση να παραγκωνίσει την εξουσία, η οποία βασίζεται στους Reichswehr και όλους τους άλλους μηχανισμούς υποστήριξης του αστικού κράτους, καθώς και την τρομοκρατία των φασιστών, τη δειλία του αστικού φιλελευθερισμού και τη παθητικότητα των μεγάλων τμημάτων του προλεταριάτου. Η επικάλυψη της κυβέρνησης στο Ράιχσταγκ δεν μπορεί παρά να είναι ένα σήμα για την κινητοποίηση και την κατάληψη της εξουσίας από τις πλατιές μάζες έξω από το Κοινοβούλιο. (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»). Στόχος αυτής της μάχης πρέπει να είναι να χρησιμοποιηθεί όλο το βάρος των οικονομικών και κοινωνικών προσόντων των εργαζομένων, καθώς και η μαζικότητα τους.

Ο αγώνας θα δοθεί ιδιαίτερα για να νικηθεί ο φασισμός που προτίθεται να καταστρέψει με αίμα και σίδερο όλες τις ταξικές εκφράσεις των εργαζομένων. Οι εχθροί μας γνωρίζουν πολύ καλά ότι το ελάχιστο ποσοστό της δύναμης του προλεταριάτου προέρχεται από τον αριθμό των βουλευτικών εδρών. Η δύναμή του στηρίζεται σε πολιτικές, συνδικαλιστικές και πολιτιστικές οργανώσεις.

Το παράδειγμα του Βελγίου δείχνει στους εργαζόμενους, ότι ακόμα και κατά τη διάρκεια της χειρότερης οικονομικής ύφεσης, μια μαζική απεργία αποδεικνύεται ένα αποτελεσματικό όπλο, υπό την προϋπόθεση ότι η χρήση του υποστηρίζεται από την αποφασιστικότητα και την προθυμία οι μάζες να κάνουν θυσίες και δε συρρικνώνονται από τη διεύρυνση της μάχης και την καταστολή των δυνάμεων από τον εχθρό, με τη χρήση βίας. (φωνές από τους Κομμουνιστές βουλευτές «μεγάλη αλήθεια»). Η εξωκοινοβουλευτική αντίδραση της εργατικής τάξης, ωστόσο, δεν πρέπει να περιορίζεται στην ανατροπή μιας κυβέρνησης η οποία έχει παραβιάσει το σύνταγμα. Θα πρέπει να πάει πέρα από το στόχο της προκείμενης στιγμής, να προετοιμαστεί για την ανατροπή του αστικού κράτους και της βάσης του, που είναι το καπιταλιστικό σύστημα. Όλες οι προσπάθειες για την αντιμετώπιση της κρίσης, ενώ το καπιταλιστικό σύστημα εξακολουθεί να επικρατεί μπορεί να επιφέρουν μόνο την καταστροφή. Η παρέμβαση του κράτους απέτυχε επειδή το αστικό κράτος δεν ελέγχει την οικονομία, αλλά ελέγχεται από τον καπιταλισμό. («μεγάλη αλήθεια» φωνάζουν οι Κομμουνιστές βουλευτές). Δεδομένου ότι η διάταξη των δυνάμεων της κατέχουσας τάξης, δεν μπορεί παρά να λειτουργήσει προς όφελός της και σε βάρος των παραγωγικών και καταναλωτικών μαζών. Η ελεγχόμενη οικονομία, με βάση τον καπιταλισμό είναι εξ’ αρχής αντιφατική. Όλες οι παρόμοιες προσπάθειες ηττήθηκαν από την ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Ο έλεγχος της οικονομίας, είναι δυνατός μόνο όταν καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Ο τρόπος για να ξεπεραστούν οι οικονομικές κρίσεις και όλες οι απειλές των ιμπεριαλιστικών πολέμων είναι αποκλειστικά και μόνο με την προλεταριακή επανάσταση («μπράβο» φωνάζουν οι Κομμουνιστές), η οποία θα απομακρύνει την ατομική ιδιοκτησία της παραγωγής και ως εκ τούτου εγγυάται μια ελεγχόμενη οικονομία.

Η μεγάλη παγκόσμια ιστορική απόδειξη ότι αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί, είναι η Ρωσική Επανάσταση. Έχει αποδειχθεί ότι οι εργαζόμενοι έχουν τη δύναμη να νικήσουν όλους τους εχθρούς τους, τους καπιταλιστές στη χώρα τους και τους ιμπεριαλιστές ληστές από το εξωτερικό. Έχει κομματιάσει τις συμβάσεις σκλαβιάς, όπως η Συνθήκη των Βερσαλλιών (φωνές από τους Κομμουνιστές «μεγάλη αλήθεια»).

Το Σοβιετικό κράτος επιβεβαιώνει επίσης το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι διαθέτουν την ωριμότητα να κατασκευάσουν ένα νέο οικονομικό σύστημα, στο οποίο μια υψηλότερη οικονομική ανάπτυξη της κοινωνίας μπορεί να συμβεί χωρίς καταστροφικές κρίσεις, διότι η αιτία της άναρχης μεθόδου παραγωγής έχει καταστραφεί-η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.

Ο αγώνας των εργατικών μαζών ενάντια στα καταστροφικά δεινά του παρόντος είναι, την ίδια στιγμή και αγώνας για την πλήρη απελευθέρωσή τους. Τα βλέμματα των μαζών πρέπει να κατευθύνονται σταθερά προς αυτό τον φωτεινό στόχο, που δεν πρέπει να περιβάλλεται από την ψευδαίσθηση της απελευθέρωσης της δημοκρατίας. Οι μάζες δεν πρέπει να επιτρέψουν στον εαυτό τους να φοβηθούν την ωμή χρήση βίας, που με τη χρήση της ο καπιταλισμός επιδιώκει την επιβίωσή του, με τη μορφή των νέων παγκόσμιων πολέμων και φασιστικών εμφυλίων διαμαχών.

Το πιο σημαντικό άμεσο καθήκον είναι η δημιουργία ενός Ενιαίου Μετώπου όλων των εργαζομένων, προκειμένου να γυρίσει πίσω ο φασισμός (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»), προκειμένου να προφυλαχτούν από την υποδούλωση και την εκμετάλλευση τους, καθώς και να διατηρήσουν τη δική τους φυσική ύπαρξη με την ισχύ και τη δύναμη της οργάνωσής τους. Πριν από αυτή την επιτακτική ιστορική αναγκαιότητα, όλοι οι λόγοι που μας αναστέλλουν και μας διαιρούν, όπως πολιτικές, συνδικαλιστικές, θρησκευτικές και ιδεολογικές απόψεις πρέπει να κατέχουν υποδεέστερη θέση. Όλοι όσοι αισθάνονται να απειλούνται, όλοι εκείνοι που υποφέρουν και όλοι όσοι καιρό παλεύουν για την απελευθέρωση πρέπει να ανήκουν στο Μέτωπο ενάντια στο φασισμό και τους εκπροσώπους της κυβέρνησης. Η αυταρχικότητα των εργατών έναντι του φασισμού είναι η επόμενη απαραίτητη προϋπόθεση για την δημιουργία του Ενιαίου Μετώπου στη μάχη κατά των κρίσεων και των ιμπεριαλιστικών πολέμων, που αιτία της ύπαρξής τους είναι τα καπιταλιστικά μέσα παραγωγής. Η εξέγερση των εκατομμυρίων εργαζόμενων ανδρών και γυναικών στη Γερμανία ενάντια στην πείνα, τη δουλεία, τις φασιστικές δολοφονίες και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους είναι μια έκφραση της ακατάλυτης μοίρας των εργαζομένων όλου του κόσμου. Το πεπρωμένο της διεθνούς κοινότητας πρέπει να την μετατρέψει σε μια μαχητική κοινότητα που να τους συνδέει με την εμπροσθοφυλακή των αδελφών της Σοβιετικής Ένωσης. Οι απεργίες και οι εξεγέρσεις σε διάφορες χώρες είναι πύρινα σημάδια που λένε ότι οι Γερμανοί αγωνιστές δεν είναι μόνοι τους. Παντού οι απόκληροι και οι καταπιεσμένοι λαοί κατευθύνονται προς την κατάληψη της εξουσίας. Το Ενιαίο Μέτωπο των εργαζομένων, που έχει τους ίδιους στόχους και στη Γερμανία, δεν πρέπει να στερείται τα εκατομμύρια των γυναικών, που εξακολουθούν να φέρουν τις αλυσίδες της έμφυλης σκλαβιάς (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «πολύ καλή»), και ως εκ τούτου εκτίθενται στην πιο καταπιεστική ταξική σκλαβιά. Στην πρωτοπορία πρέπει να αγωνιστούν οι νέοι που θέλουν να ανθίσουν και να ωριμάσουν. Σήμερα, άλλωστε, δεν αντιμετωπίζουν άλλες προοπτικές, παρά την τυφλή υπακοή και την εκμετάλλευση στους κόλπους της υποχρεωτικής παροχής υπηρεσιών. Στο Ενιαίο Μέτωπο ανήκουν επίσης όλοι όσοι αποτελούν το δημιουργικό δυναμικό και εργάζονται ώστε να αυξηθεί η ευημερία και ο πολιτισμός με τις γνώσεις και την επιμέλεια τους και έχουν γίνει περιττοί στην αστική κοινωνία του σήμερα. Ακόμα στο Μέτωπο ανήκουν οι μισθωτοί και οι μεροκαματιάρηδες σκλάβοι που πλήρωναν φόρους και συντηρούνταν από τον καπιταλισμό ενώ ταυτόχρονα τον συντηρούν και είναι θύματα του.

Ανοίγω αυτή την συνεδρίαση εκπληρώνοντας έτσι τα καθήκοντά μου ως επίτιμη πρόεδρος με την ελπίδα ότι, παρά τις τρέχουσες αδυναμίες μου, μπορώ να έχω ακόμα την τύχη να ανοίξω ως επίτιμη πρόεδρος την πρώτη σοβιετική συνεδρίαση της Σοβιετικής Γερμανίας.

*έτσι ονομαζόταν η στρατιωτική οργάνωση της Γερμανίας από το 1919 έως το 1935 (ΣτΜ).

**παραστρατιωτική οργάνωση που βοήθησε στην άνοδο του Χίτλερ το 1930 (ΣτΜ).

***οι Schleicher και Papen εργάστηκαν από κοινού για να υπονομεύσουν τη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της Πρωσίας με επικεφαλής τον Otto Braun (ΣτΜ).

****Η Κλάρα Τσέτκιν γεννήθηκε στο Wiederau της Σαξονίας στις 5 Ιουλίου 1857. Γνώρισε και ασπάστηκε τον Σοσιαλισμό και τον Φεμινισμό κατά την διάρκεια των σπουδών της στην Γυναικεία Παιδαγωγική Ακαδημία της Λειψίας. Το 1881 έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Παντρεύτηκε τον μαρξιστή Ossip Zetkin, έναν εξόριστο Ρώσο επαναστάτη. Το ζευγάρι απέκτησε 2 παιδιά πριν τον θάνατο του Ossip από φυματίωση το 1889. Το 1919 συμμετείχε στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας. Ο κύκλος της αποτελούνταν μεταξύ άλλων από τους Karl Liebknecht, Rosa Luxemburg, Paul Levi, Ernest Meyer. Από διάφορες θέσεις μάχεται δυναμικά, κατά τη διάρκεια της ζωής της, τον ρατσισμό, τις έμφυλες διακρίσεις, τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό. Πέθανε εξόριστη στην Μόσχα στις 20 Ιουνίου 1933. Το πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύεται στο Philip S. Foner (ed.), ClaraZetkin: SelectedWritings, New York: International Publishers, 1984, σσ. 170-175 (ΣτΜ).

Πηγή με την εισαγωγή, στα αγγλικά

Μετάφραση: Χρήστος Χρυσανθόπουλος

Be Sociable, Share!
Comments
3 Responses to “Clara Zetkin: Fascism Must Be Defeated! (English & Greek)”
Trackbacks
Check out what others are saying...


Leave A Comment